Autorijden

Het zit hem in de autoritten naar de theaters en weer naar huis. We kennen onze dertig minuten, staan met ontzettend veel plezier op elk nieuw podium en genieten met volle teugen van elk publiek. We houden van de geur van een zaal, de wisselende architectuur van elk theater en die rustige momenten in de kleedkamers, wanneer we ons in stilte, haast ritueel (cerebraal zelfs), in onze pakken hijsen en die laatste blik in de spiegel werpen: headset goed; stropdas netjes; tijd voor actie, ballen bij (lang verhaal, gewoon komen kijken).

In de coulissen luisteren we geconcentreerd naar het neerstrijken van het publiek. Het bezwerende geluid  van honderden stemmen die door elkaar heen wentelen en uiteindelijk samen met het licht naar een nulpunt doven. Een laatste oogopslag naar elkaar, waar alles in vervat ligt: zender op? Ja. gitaar aan? Ja. Percussie bij, fles staat daar, schoen is in orde. Check. Geniet man. Ja, jij ook. En dan storten we ons in vijfendertig minuten volle overgave. Na vijfendertig minuten staan we ineens weer in de coulissen en vinden we het jammer dat het weer voorbij is.

Het contrast tussen de autoritten en het podium is groot maar niet zonder overeenkomst. De reis naar het theater vullen we met verhalen over onze families, de gezondheden van vaders, moeders, vrouwen en kinderen (vooral Jan’s kinderen dan want ik heb er geen, alsook Jan’s vrouw want ik heb ook daar geen exemplaar van maar ik hoop daar toch tijdens deze tournee iedere avond op het podium een oplossing voor te vinden (lang verhaal, gewoon komen kijken). We praten over de dag, het nieuws, onze kijk op de wereld, onze onzekerheden en onze angsten, maar ook onze vreugdes en verlangens. Alles passeert in zo’n autorit naar het theater. En vaak moeten we constateren dat juist in al die verhalen eenzelfde lijn ligt vervat als in ons optreden. We zoeken naar warmte, rust en harmonie. We zoeken naar een knusse plaats waar we kunnen genieten van het nu en even niet hoeven te denken aan taksen, heffingen, verplichtingen, besparingen, gewetensbezwaarden, eindejaarsafrekeningen, balansen. Nee, gewoon even in het moment zitten en daar weer energie uithalen voor de rest van de week. Eilandjes van innerlijke stilte en de ontlading van een diepe, zielschrapende lach. Even alle rommel ervan af bulderen en weer verder. In de wagen laten we de wereld passeren, in de coulissen vergeten we die wereld en op het podium bouwen we elke avond weer aan een ideale plek om te vertoeven.

Vijfendertig minuten later, in die coulissen is het spel alweer afgelopen. Maar de lichte opwinding blijft altijd hangen. De zindering in het hoofd. Het genoegen om iets opgebouwd te hebben met een ontvankelijk publiek is waanzinnig. Op school vertelde men mij ooit dat de tijd van de grote verhalen voorbij is. De religie’s takelen stelselmatig af en de wetenschap onthult steeds vaker dat we eigenlijk niets meer zeker kunnen weten. En zo blijven we dan achter, zonder leidraad in een maatschappij die steeds maar verder versnelt. Dan is het toch fijn om zo nu en dan te kunnen aantonen dat er nog voldoende mogelijkheden bestaan om kleinere verhalen aan bod te laten komen in gezellige cultuurhuizen die wat ons betreft de tempels van tegenwoordig mogen genoemd worden. Daar hervinden we onszelf. Daar voelen we weer dat we narratieve mensen zijn. Dat we niet gemaakt zijn om onszelf voorbij te lopen en de emotionele banden tussen ons allen te vergeten. We hebben behoefte aan momenten van verhaal. Het is maar in de autorit naar huis dat we daar ons elke keer weer van bewust worden. Opgeladen en uitkijkend naar het volgende optreden. Tot snel!!

Attentie: bovenstaande tekst is totaal niet geestig, wat niet representatief is voor onze voorstelling. Daarin is het gieren, lachen, brullen en huilen geblazen. Bovenstaande tekst is louter een bespiegeling onzentwegen waarmee we aantonen dat de achterlijke koppen die we in het theater wel eens durven trekken, in sé doordrongen zijn van een onaardse serieux en een intellectueel vermogen dat in staat is om ook eens een keer iets substantieels mee te geven. We hebben deze attentie aan het einde van de tekst gezet omdat u anders niet de moeite had genomen om het allemaal te lezen (zo slim zijn we dan ook weer wel). Neem deze tekst dus met u mee naar bed en laat u vanavond in uw dromen door onze woorden inspireren om vervolgens morgen ditzelfde epistel af te steken aan al uw collega’s en hen te vertellen dat de mannen van lankmoed best wel een punt hebben. U mag onze mening ook als de uwe verkopen, zolang u maar eens een keer naar ons komt kijken.

Wij beseffen dat we doormiddel van bovenstaande alinea onszelf (en daarmee ook de tekst boven deze alinea) in de voet schieten vanwege het eigen-lof-stinkt-principe. Wees gerust, volgende keer zijn we weer gewoon zo geestig en licht verteerbaar als een happy meal, want dat wil de samenleving.

Op uw gezondheid,

Lankmoed

(Peter 2011)

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.