Bolsward

Ik herhaal: “Bolsward”!! Het mag dan misschien niet zo profetisch klinken als “Mordor”, “Soddom en/of Gomorra” of “Golgotha“, maar verdorie, de reis ernaartoe is minstens even episch.  Driehonderd eenendertig kilometer ongeplaveide wegen - ik zwéér het, geen plavei gezien - en 1 afsluitdijk scheiden het mythische plaatsje waar we vanavond te gast zijn van mijn thuishaven.

Bolsward in godsnaam.  Driehonderd eenendertig kilometer ongeplaveide wegen - ik zwéér het, geen plavei gezien - en 1 afsluitdijk scheiden het mythische plaatsje waar we vanavond te gast zijn van mijn thuishaven. Ik weet dat ik dit nog niet zo lang geleden vermeld heb, maar tijdens een drie-en-een-half uur durende autorit wordt je al eens gedwongen om de draad van het vorige gesprek weer op te pikken.   

We hebben dit goed voorbereid.  Koffietje vooraf in Antwerpen, rijden tot (net) boven Amsterdam, daar bij de eerste de beste gelegenheid halt houden en de innerlijke mens versterken, uurtje verder rijden, afsluitdijk over en klaar!  Had ik beter via Lelystad en Sneek gereden?  Misschien is dat korter, ja, maar dan had ik Twisk, Nibbixwoud, en Medemblik gemist.  En dat is me dan de 5 minuten (maximum) tijdswinst niet waard.  Nee ik rijd dan veel liever via Hoorn.   

Hoorn, de grootste gemeente uit West-Friesland waar sinds kort VVD de grootste partij is, en waar CDA op 40 jaar tijd haar achterban maar liefst tot een zesde van weleer herleid zag.  Met veel seks! (Zo, daarmee heeft deze blog werkelijk alles!).  

Ideale tussenstop dus om een hapje te eten, en waar kan je dat beter doen dan in een oer-Hollands, landelijke eethuisje met Schotse roots.  Mc Donalds heet het, en het doet me pijn dat de commercialisering ook hier neergestreken is, en dat het familie-etablissement van de bescheiden Schotse landlord Mc. Donald (zo moet ik vermoeden, want zijn levensverhaal hangt hier niet meer te lees) verworden is tot - ja het lijkt wel een - ordinaire hamburgertent, waar de hongerige fijnproevers  en gourmands die de overige eetgasten ongetwijfeld ook zijn, in lange rijen moeten aanschuiven om hun à la carte menu samen te stellen. 

Robbin.  Ik herhaal:  “Robbin”.  “Als hij maar geen voetballer wordt”, zong de grote De Groot reeds.   En dat mensen slimmer zijn dan bomen herinner ik me vaag uit het oeuvre van Dhr. De Jonge.  Wel beste Freek, als u me toestaat dat ik u met de voornaam aanschrijf hier, ik vrees de uitzondering gevonden te hebben die de regel bevestigt.  

Natuurlijk houd ik van mijn kinderen.  In een klein kamertje van mijn ziel zit ik zelfs stiekem in de hoek aan een klein tafeltje onder een pislampje te wachten tot mijn dochter me komt vragen om de breuken uit te leggen, want dat ze het nog steeds niet snapt, en dat ik dat niet erg zal vinden, want dat ik altijd en onvoorwaardelijk van haar zal houden!   Er is echter een ondergrens.  Een fictieve lat die je vooroplegt voor je kinderen, en waarvan je - minder stiekem - verwacht dat ze er overheen gaan.  Mogelijks worden ze geen advocaat of dokter.  Misschien geen ingenieur of architect.  Fysicus of CEO van een international.  Als het tegenzit, of gewoon te moeilijk is, want dat kan, kunnen ze best nog in een eethuis met Schotse roots aan de slag, en bakken ze de beste frietjes van Hoorn en omstreken!!  Altijd zal ik van ze houden! 

En dan plots duikt Robbin op.  Robbin Van Wognum.  En Robbin Van Wognum bewijst dat een job bij een eethuis met Schotse roots, voor enkelen in de maatschappij een uitdaging van het hoogste niveau is.  Een mythische strijd, even episch - of toch bijna - als een reis over driehonderd eenendertig kilometer, naar Bolsward bijvoorbeeld. Geregistreerd op vier bestellingen: foute maat frietjes, verkeerde hamburger, foute of geen saus, foute Mc. Slurry-niet-maar-dat-andere-ijsje-achtige-ding-dat-ze-daar-verkopen, fout speeltje in de Happy Meal die de man voor ons voor zijn kinderen besteld had, en tevens de groentezakjes vergeten.  Tot overmaat van ramp dat alles aan een snelheid gelijk aan die waarmee de aarde om z’n centrale as kantelt.  Daarbij moest hij tweemaal halverwege het halen van de hamburgers, terugkeren op zijn stappen, om zich de juiste bestelling in herinnering te brengen.  Daarbij stond hij minutenlang over de hamburger-verdeler te staren, wachtend op die ene hamburger die nog moest komen, om dan te beseffen dat hij eigenlijk op zoek was gegaan naar die goudgele, krokante dingen, je-weet-wels.  

En daar is plots de paniek.  Wat als?  Wat als mijn kinderen de door mij opgelegde ondergrens niet halen?  Wat als ze - net als Robbin vermoedelijk - niet begrijpen waarom aan hun ene hand de duim aan de andere kant zit dan de duim aan de hand aan de andere kant?  Of is dat dan weer dezelfde kant?  Wat als deze laatste zin te moeilijk voor ze is?  Wat als ze niet beseffen welke taalfouten er in deze tekst staan, en al helemaal niet begrijpen waarom ik daar zo moeilijk over doe?  Wat als ze niet begrijpen dat een trap eenvoudigweg met de eerste trede begint, maar daar ook kan eindigen als je van de andere kant komt? Wat als ze het luidst lachen, maar de mop niet begrepen hebben, en ik dat in hun ogen zal lezen?  Wat als ze huilen omdat ze dit alles wel maar al te goed beseffen? 

En dan, terwijl Robbin om een nieuwe “Sundae” gaat, ditmaal één met chocolade in plaats van karamel, en één die niet overgelopen is, kalmeer ik even plots als de paniek opkwam.  

Als mijn kinderen huilen, zal ik ze troosten.  Als ze lachen, lach ik automatisch altijd mee.  En altijd zal ik in het hoekje van de kleinste kamer van mijn ziel, aan een klein tafeltje onder een pislampje zitten wachten tot ze me komen halen.   Altijd zal ik van ze houden.  

“Mensen blijven kappen.  Kluiven aan een varkenspoot.  Komieken maken grappen. Het publiek, dat lacht zich dood”.

Thuisgekomen kan ik niet anders dan terugdenken aan een tijd waarin men me geregeld vroeg wat ik later wilde worden. En me daarbij vooral hardop afvragen waarom niemand me dat nu nog vraagt!  En jij… wat wil jij later worden?

Of: wat zeshonderd tweeënzestig kilometer autorijden doet met een mens.   Bedankt, Bolsward!

Jan (3 april 2012)

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.