CABARET!

“Wat doe je?” vraagt de trajectbegeleidster me.  “Ik ben cabaretier,” zeg ik, kleinkunstenaar”. “Ik maak voorstellingen. Ik laat de wereld op me in werken, tegen me aan schuren, me in elkaar slaan en me weer opknappen. Ik absorbeer totdat het pijn doet. Ik ervaar. Ik drink. Ik sublimeer. Ik wrocht en wroet me doorheen gedachten. Ik heb een visie. Die schaaf ik bij, verdedig ik of laat ik varen voor iets beters. Ik leer elke dag. Ik verzamel geluk en leed, liefde en verdriet.

Ik boetseer letters naar woorden naar zinnen naar grote verhalen die dagenlang na kunnen zinderen. Soms op rijm, vaak niet. Ik probeer een stem te zijn, authentiek, origineel zonder tierlantijn. Ik zet mezelf op het spel. En voordat u het vraagt, ja dat meen ik echt! Ik heb hier heel lang over nagedacht, nadat iemand me het ooit verweet. Je zet jezelf niet op het spel, zei ze. Wie ben jij en wat is jouw rol, wat doet het je? Ik zie het niet, zei ze. En dus zet je jezelf voor mij niet op het spel, zei ze.

Daar heb ik lang over nagedacht, over wat zij toen zei. Wakker heb ik ervan gelegen. En ik ben tot het besluit gekomen dat ik mezelf voortdurend op het spel zet. Ik sta, in alle eerlijkheid, ontbloot, mijn verhalen te vertellen, mijn liedjes te zingen, mijn angsten te delen, mijn twijfels en mijn boosheid te ventileren in eerste, tweede en derde persoon.  Het is waar, ik steek geen vingertje omhoog. Ik zeg niet: “ik vind dit of ik vind dat!” Ik becommentarieer niet terwijl ik terzelfdertijd zeg “kijk, ik becommentarieer.” Maar ik hou spiegels omhoog, ik reflecteer, ik verwerk en projecteer. Ik maak me kwaad, en giet dat gevoel in kwatrijnen. En wie het snapt en het doorziet, zal ook de zilte sporen op mijn wangen ontdekken. Dat is mijn manier. Ik wil confronteren en inspireren. Ik wil de avond maken, en de dag erna, en hardnekkig blijven hangen en betekenis hebben en een moreel kompas uitdragen en de schoonheid bezingen en zoveel mogelijk mensen de ogen openen. Ik wil tegen de automatisering, de vereenzaming, de versimpeling, de economisering, tegen het heersende gevoel van leegte, nutteloosheid en apathie op de barricade gaan staan. Een nieuw verhaal prediken. Geen groot verhaal, maar een klein verhaal met gigantische potentie. Ik wil alternatieven aanreiken. Ik wil zuurstof bieden en bovenal laten zien dat het hedendaagse hysterische bestaan niet noodzakelijk onontkoombaar is. Ik hoop te creëren. Uit het niets een nieuwe wereld op te roepen en daar welwillende zielen naartoe te leiden. Ik wil alles wat ons echt mens maakt in de verf zetten. Ik wil de mensheid vieren. En reden geven om door te gaan. Energie pompen in duurzame vooruitgang en het negatieve  frontaal tegengaan. Ik wil op mijn manier aan een intensere wereld helpen bouwen, waar een heel kleine beetje naïviteit niet ineens afgestraft wordt door de wolven, maar gekoesterd wordt. Waar volwassenen weer door de ogen van hun eigen jeugd durven kijken, durven dromen en die dromen ook durven najagen. Ik wil weer terug naar de felle nieuwe kleuren, de zoete verrassende geuren, de armen gespreid naar de werkelijkheid en de kin omhoog. Ik wil het vuur aanwakkeren dat zoveel mensen hebben verloren. Ik wil zij die al een heel lang en grijs leven slapend doorbrengen ruw wakker schudden. Ik ben cabaretier”, zeg ik.

 Ze knippert niet één keer met haar ogen.

 Kun je in een spoelkeuken werken? vraagt ze me. 

(Peter november 2012)

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.