G.L.E.N.N.

Men wil wel eens van ons weten: “Jongens van Lankmoed, wat is jullie geheim? Waarom zijn jullie zo ontzettend goed?” Op zo’n momenten lachen wij eerst eens altijd minzaam, want minzaam lachen is ons motto. We hebben er zelf geen verdere medische verklaring voor. De minzame lach maakt vervolgens echter plaats voor een alleszeggende stilte. En met alleszeggend bedoelen wij dan eigenlijk nietszeggend.

Niet dat wij als intellectuelen geen antwoord hebben. God nee, een antwoord is er altijd, maar we hebben gewoon geen zin om bepaalde zaken aan bepaalde neuzen te hangen. Daar dient een neus in eerste instantie ook niet voor. Een neus gebruik je om te ruiken, te snuiten, op te halen voor iets of iemand of om Eskimo-kusjes mee te geven.

Bovendien zijn er altijd dingen die je als serieus cabaret-duo liever niet met de mensheid deelt. Niet dat we er ons voor schamen. Geenszins. We menen alleen dat deze zaken niet echt het daglicht hoeven te zien. En dan horen wij u al meteen weer roepen: “Lafaards! Watjes! Karamellen!” Omdat we zoiets erger vinden dan onze schaamte hebben wij besloten om u vlakaf te vertellen dat wat ons groots maakt niets minder is dan onze gedeelde bewondering voor / kennis  van / genegenheid jegens Glenn Medeiros’ hit uit de jaren tachtig: “Nothing’s gonna change my love for you”.

Daar. We hebben het gezegd. We beseffen net als eender ander mens met oren dat dit specifieke nummer hoegenaamd geen hoogvlieger is. Maar desondanks doet dit nummer ons iets, want het geeft ons een gevoel van “we waren erbij… toen dit monster de hitlijsten bestormde en menig, in die tijd, slecht gekapt tienermeisje (u herinnert zich ook nog wel de behoorlijk gigantische haarregenbogen die menig vrouwenschedel tooide en waar de CFK’s, in die tijd, lustig voor de ozonlaag werden ingespoten) deed kwijlen van ongegeneerde hitsigheid.” Glenn, die met vooruitgestoken kloeke borst, enigszins de existentie overpeinzend terwijl hij de Stille Oceaan in zijn volledigheid in zich opnam, in beeld wandelde met naast hem een ravissante blonde schoonheid waartegen duidelijk was gezegd “glimlachen en tracht de aantrekkelijkheid van Glenn te benadrukken zonder daarbij de aan de kijkbuis hangende pubermeisjes te schofferen door de bereidwilligheid en de vrijgezellenstatus van Glenn mogelijkerwijs te ondermijnen met enige foute oogopslagen.” Snapt u deze laatste zin? Wij ook niet en dat is een kunst want we hebben hem zelf getypt. In ieder geval, Glenn had iets exotisch en terzelfdertijd iets wat niet beter kon omschreven worden dan door “Huh?” Glenn had behoorlijk wat haar, zelfs voor de jaren tachtig, maar daar bleef het dan ook bij. Voor de rest was het een ietwat pafferige puber die naast het zingen ook nog fanatiek aan fruitplukken leek te doen. En toch wist deze Portugese Hawaïaan zes weken lang het globale quotum oestrogeen tot ongekende hoogtes te jagen. En die kennis, die ervaring heeft ons gesterkt. Vanaf het moment dat Jan en ik van elkaar wisten dat we Glenn Medeiros-adepten waren, vonden wij de kracht die ons nu steeds grootser en grootser maakt. Wars van de realiteit van onzer gezichten, onzer lichamen en onzer innerlijke vermogens, blijven wij trouw geloven dat er ook voor ons Glenn Medeiros-tijden van succes zullen aanbreken. Wij hebben de winst in het verlies gevonden en die bulkende tiet gaan wij uitmelken totdat ze geen pap meer kan zeggen. Ja, U wilde het zo graag weten!

(Peter 2012)

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.