Lankmoed in het Kort - Gestolen Tijdsverlies

Mijn eerste afspraak van de dag verliep – net zoals het verkeer overigens – vlotter dan voorzien, en dus besliste ik onderweg naar mijn tweede afspraak, in een tankstation langs de autosnelweg te stoppen voor een koffie-mét-croissant (of met donut; moeilijke keuze, nog te maken). 

Pakweg tien minuten later schuif ik, uiteindelijk best tevreden met mijn keuze voor de croissant, bij aan een hoge bartafel, en slurp zichtbaar genietend van de toch nog iets te hete espresso onder m’n neus.

“Gestolen momentje?!”, glimlacht de man naast me.   

Kijk! Je zal dus altijd zien dat zo’n idioot het dan voor mij komt verbrodden!  Adieu, onbezorgd genieten! Welkom en zet u, piekeren en zelfverantwoording! 

Want waarom moet dit nu weer een ‘gestolen’ momentje zijn?

Ik beschouw tijd in het algemeen – en momenten in het bijzonder – niet als eigendom van een ander.  Als ik dan eens wat van die tijd neem om te genieten, wil ik mijzelf geen dief hoeven te voelen.

Maar gelijk heeft hij: ofwel was de tijd om een koffie te drinken oorspronkelijk niet van mij, had ik ‘m dus eerst niet, en nu wel, maar gekocht heb ik ‘m niet, geleend is ie niet, want ‘m teruggeven kan ik niet, dus heb ik ‘m inderdaad gestolen, ofwel had ik ‘m eerst wel, nu niet meer, ben ik ‘m kwijt en was het dus puur tijdverlies.  

Daar gaat m’n goed gevoel bij deze koffie, ...

En nu ik er bij stil sta, had ik eigenlijk ook meer zin in een donut. 

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.