Lankmoed in het Kort - Zoon van Sam

Ik begrijp hem wel, die Berkowitz.  Niet dat ik er ook maar de minste sympathie voor wil opbrengen, maar we moeten toch durven toegeven dat we allemaal van die geluiden kennen die ons tot waanzin drijven?

De smakkende eetgeluiden van tafelgenoten, ... Het zachte maar tegelijk te luide gefluit van ademende neusvleugels, ...  Het getik van vingernagels op een tafel, ... Het druilende gedruppel van een lekkende kraan, ... Het knarsen van een klok?

Geen van deze geluiden echter – hoe irritant ook – is zo onuitstaanbaar als het energieke geronk van een grasmaaier op een warme, doordeweekse zomeravond. De graad van ergernis ten opzichte van dit geluid is nota bene recht evenredig met de lengte van je eigen gras, vermenigvuldigd met de nabijheid van je vrouw in het kwadraat: i = L x P2

Irritatie is gelijk aan lengte maal nabijheid in het kwadraat.

En hoe langer dat geluid blijft doordrammen, hoe groter de vervorming ervan in je hersenen wordt.  Hoe langer hoe meer begint dat geluid, dat snorrende, knorrende geluid te gelijken op de stem van je vrouw die vraagt en zaagt waarom jij het gras niet maait en de buurman wel? Tot je de twee niet langer van elkaar kan onderscheiden en het een dreunende, scherpe, snerpende lawine van lawaai geworden is!!

De spottende, honende grassprieten lachen je uit in je gezicht! Je vrouw schreeuwt: LOSER, LUIAARD, NIETSNUT!

Ik schrik wakker in m’n tuinstoel! Mijn vrouw is het gras aan het maaien, ...

Ik word gek van dat geluid! 

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.